Alles, nachtgoed en zo, wer ienladen. Ook t leut jongkje, wat ik toen schien west te weden. Achterbank wer zien plak en net as zien pappe en mamme har e ekstra kleren an. Verwarming ien otoos mos nog uutvonnen worren. Eersten van e lutje vieftig kilometer gingen van n leien dakje. t Was en t bleef kolt ien e auto en der buten was t nog koller. Mam was heeltied drok ien e weer met n olle lap, die ze nat maakte met brandspiritus. Daarmet wreef ze de veurruut, om e vorstbloemen der of te hollen. Der was hast niet tegen te wrieven. En dat bleek nog niet t slimste te weden. Dát was e koeling van e otomoter. Veurop n oto zit meestentieds n radiateur, ien die tied op alle otoos. Ien dat ding zat water om de motor koel te hollen, beter zeit: niet te warm laten worren. Laat dat ding op die reis nau gaan bevriezen. En daardeur ging e op n anner plak koken. Zo ook disse reis, stoom vloog boben toe ofsluutdop uut. Har pappe vergeten om er n koorn- of kunstmiszak veur te bienen? Omdaste makkelijk hannen en mogelk gezicht verbranden konste, konnen pappe en mamme niet anners as an e kant van e weg staan te gaan. Toen alles, ienklusief pappe en mamme?, ofkoelt was, was er niet genog water meer overbleben ien dat koelding. Mamme liep derom naar n huuske, niet verof gelukkig, om n emmerke met water. n Hulpvarege vrouw het hur er an holpen. En toen wast: vot olle hoppe .... (niet naar Dokkum toe!) naar t Olschip toe. Toen olle Willy's t hiem van opa op ree, warren ze allegaar bliede: opa, omoe, pappe, mamme en tuurlijk t kleine jong. Hij wast t zitten en leggen meer dan zat. En ..... slapen dat e s nachts daan het, daar binnen enden van vot.
Volgende mörgen, zundagmörgen, wer e ankleed en kwam op n stoel, met n extra kussen erop, an etenstafel te zitten. Hij mog van oma uutkiezen wat e eten wol. Dat was wat anners as thuus, dan bedisselde mamme dat. Hij wol graag n beschuut met rooie kees (n Edammerke, wikkeld ien rooie silofaanpepier). Stefast vrooeg opa an him: hoe hiet die meeuln, diestoe hier deur t glas zigste? "Goliath, opa". (tegensworig van meulenaarske Ida Wieringa). En din wast tafel ofrumen, jassen an en ien e oto naar kerk toe. Waar domnee over preekte was an him niet besteed, maar e kerk von e van binnen deksels mooi. Te kerk uut gingen ze niet direct naar huustoe, zoas thuus, mar naar t kefee tegenover e kerk. En daar kreeg e, met meer minsen, n stoel an n grote tafel. Grote minsen kregen n kop koffie met n bruun klontje uut n grote kuum. En hij kreeg n glas Fosco. Wat harren minsen kanner veul te vertellen, oren toeten him der van. Na n pooske was t jassen-an en naar t huus van opa en oma. Later het e pas begrepen, dat het ‘uut e kerk naar t kefee' stamde uut e tied dat de koetsepeerden stalt werren bij kefeeholler. Na kerktied mos knecht van e kefeeholler peerden eerst ienspannen en konnen kerkgangers ien die tied n kopke koffie drinken. Koffie wer niet op zundag ofrekend, dat gebeurde op n dag ien e week, van n tal zundagen toegelieks.
Na t middageten, met griesmeelpudding met bessensap na, ging t weer op huus an.
Vergeleken bij guster was t stukken minner kolt. Of en toe wrieven met e spiritusdoek was nog wel neudig, mar alla, dat nammen pappe en mamme graag veur lief.
NOW