|
Treinreizen - Willem Tjebbe Oostenbrink |
Woar tegels overgoan ien strepen
wiezen lienen de weg
tieden verglieden
over t iesdern spoor
tellen tuzzen perrons
niet meer met
Landschap zunder hoast
roast naargens noar toe
op zien stilst as t veurbij vlugt
Reizen is onderweegs weden
wachten oplöst ien bewegeng
As t landschap uutroast is
krigt tied vannijs gestalte
dan begunt weer t wachten
krekt zo vierkant as de tegels. |
|
|
‘t Blauwbörgje vertelt - Coby Poelman-Duisterwinkel. |
|
Der was n tied
dat ik nog was
ien 't mooie Reitdieps landschap.
Ze kwamen host elke dag,
heur ezels ien t gras
schilderend ien stilte
tot ien de oavendkilte.
Nog heur ik t gezelschap,
het antwoord toen ik vroeg:
hoe worden joe nou neumd,
"De Grunneger Ploeg."
Veul is van ze verschenen,
der wer n baarg veur beurd,
woar ik al ben verdwenen
wordt van de Ploeg nog heurd.
Coby Poelman-Duisterwinkel. |
Nog veur de dag der is ben ik beneden,
jim sloapen, en het hiele huus dut met.
Dan zie k deur t keukenroam dat t vroren het
veur t eerst, vannacht, ik wil ien boeten weden.
Vanof de achterdeur is alles kroakend wit;
de vorst die juust n aander wereld schiep
let t fiene licht zaacht spiegeln ien riep,
krekt of e tuun nou vol met sterren zit.
Stil loop ik toch het pad of, as altied
- even bij de doeven en de pieken kieken –
dan zie k wat of e vorstnacht gruien liet:
n Iesbloem bluit doar, as een nij begun
zomor op t roam. Ze schient en zel eerst wieken
as t glaas opwaarmt deur veujoarszun.
Tonko Ufkes, uut zien bundel “Uutvlogen”, Assen 2004.
|
|
Achteruut/Veuruut-Arie Meier |
|
I
Nijjoar komt aan
ropt aan mien deur
en t schient dat ik
mien noam ook heur
mor t komt niet uut
ik wil niet met
ik heb van nijs
nog gien verlet
eerst nog wat miemeren
weerom ien tied
wat heb ik kregen?
wie roek ik kwiet?
II
Nijjoar komt aan
nou paast me wel
bij veureg joar
geef ik me del
we moe(t)n veuruut
op t zelfde spoor
ik nem n besluut
veur t hiele joar:
ik wil meziek
ien geuren en kleuren
van Oostenbrink
en Zielstroa heuren |
|
Gefluuster ien t duuster - Coby Poelman-Duisterwinkel |
|
Gefluuster ien t duuster
d’ Olle wilg is vot.
De jonge beuk
die altied
ien zien schaduw stond
groeit ien t licht
de ruumte dicht
en fluustert
ien t duuster
noar d overbleven stam:
“Ik mis die zo,
dien zuchten en dien kreunen,
dien steun ook ien mien rug”
moar hai heurt
niks meer terug,
gien tak ziet er meer wuiven
allain de grote paddestoel
op d overbleven stam
liekt n klain stukje
op te schuven.
|
|
|
|
|
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
|
Pagina 3 van 11 |
Lees, Kiek en Luuster