Nog veur de dag der is ben ik beneden,

jim sloapen, en het hiele huus dut met.

Dan zie k deur t keukenroam dat t vroren het

veur t eerst, vannacht, ik wil ien boeten weden.

Vanof de achterdeur is alles kroakend wit;

de vorst die juust n aander wereld schiep

let t fiene licht zaacht spiegeln ien riep,

krekt of e tuun nou vol met sterren zit.

Stil loop ik toch het pad of, as altied

- even bij de doeven en de pieken kieken –

dan zie k wat of e vorstnacht gruien liet:

n Iesbloem bluit doar, as een nij begun

zomor op t roam. Ze schient en zel eerst wieken

as t glaas opwaarmt deur veujoarszun.

Tonko Ufkes, uut zien bundel “Uutvlogen”, Assen 2004.