t Eigen ik zöcht n schiere stee

ien t gedicht, wil van dichtbij

zien woarover t gijt. De crisis

ligt veur t oppakken, Irak het

de slechtste tied had, veurman

Obama wordt grammiedeg 
over de banken, Grunnen wint.

t Eigen ik gijt van t ien op

t aner been stoan, verzet

de zinnen, zigt de vangst van

drugs ien t Capitool, de film die

‘Oorlogswinter’ hiet. De vrouw

dut n euro ien t kollektebuske,

schiert de tuun op woarien….

t Eigen ik viendt t  genoeg,

het lak aan e vörm, de regels,

stapt rezeluut uut t gedicht.

Laankt mij d’haand, wìnst

mij sterkte. Verbaldereerd

stoa k as Jan te zuken

noar de schrievers noam. 

Jan Blaauw