Nou met een voart de voale doagen duustern

En dumt de greide sunner sieroad leit; -

De bonte bladjes, stram en trillend, fluustern

Van leven, dat noar t Stille Riek toe geit; -

Nou komt de sun met sachte vingers snuustern

Ien alles wat nog deur heur warmte steit;

De boomen stoan, van gold deurlicht, te luustern,

Hoe t eigen blad beneden tikt op t reit.

t Komt ál ien rust. De leste vogels trekken;

Heur swarte vlucht weit suzend op en del; -

Een kraai ropt al de winter, scharp en schel.

En woar de sunnestroalen niet meer rekken, -

Ien schaar de bloaden doalen stil as snei, -

Dwoalt bauwe damp as miemerij veurbij. 

[Jelte Dijkstra, veur t eerst publiceerd ien ‘Maandblad Groningen’, 1918 (bl. 227), loater bundeld ien “Verzoameld waark. Gedichten ien t Westerketiers van Jelte Dijkstra”, 2004, bl. 12]