Gries en graauw
je kommen ien et naauw
as de dood je ien e oogen kiekt
en je leven bijnoa bezwiekt

‘t Leste loodje delleggen
niks meer te zeggen
noar de overkaant
verbraant

Moar, zo is het niet
deurgoan tot elkeneen het wiet
‘t het nooit dood west
’t leeft, ast dat moar ien e goaten hest

Woar de mensen je nog kennen
en der gewoon veur mekoar bennen
klaai, zoavel of zaand
’t leeft, ‘t plattelaand!