Het hooi is haarkt ien saachte swoaden;

De greide leit ien t neie klied

Van donker goen met lichte boanen

Veur tweede jonkheid kwam de tied.

Doar stoapeln heur de wolken boven

Ien t wonnerboarliek blauw verwulf;

Doar weit de wiend ien vrijheid over,

Of was hij hier de keunink sulf!

De voeren soeiken of ze leven;

De woagens bollern hen en weer;

De rieven swoaien, gaffels blinken,

Gezichten glimmen, looid as leer.

Het rukt soo oet op alle landen;

De reuk drift over weg en sloot,

Bij felle sun, - as dampen slupen –

Ien t eerste licht – of t leste rood.

Die reuk, die kleuren, ruumte en luchten,

Woar wij ien leefden, vrij as kiend,

Die trekken mét deur t hiele leven –

Wóar t haart sien wenst… of vrede viendt!

[Jelte Dijkstra, veur t eerst publiceerd ien ‘Nieuwsblad van het Noorden’, 12.8.1938, loater bundeld ien “Noawaark. Gedichten van Jelte Dijkstra”, 2006, bl. 11]

Drie regels uut dit gedicht stoan op t monumentje veur Jelte Dijkstra an ‘Kerkplein 6’ ien Griepskerk.