|
Amsterdam-West (2) - Ons plak - Willem Tjebbe Oostenbrink |
|
Amsterdam-West (2) - Ons Plak
Wij hemmen ons plak vonden.
Veur ons niet meer ien e top
van e boom. Leger wonen
noast n balkon ken hule best. Da's
wat aans as mien overgrootvoader
die joaren leden ien t noorden
uut n hoge popelier schoten werd.
Wij oksters doen ien e stad gewoon
met de buren met. Bennen zij
aan t barbecuen, wij goan ok
met hule femilie noar t park.
Gezelleg lopen we over t gras,
met vieftien stuks staark. We eten
dan wat kevers en wurms. t Huft
niet altied zwoar eten te wezen.
Wij hemmen ons plak vonden.
(t Gedicht het noajoar 2008 ien Noach's Kat stoan, editie 25)
|
|
|
Amsterdam-West (1) - Van ver - Willem Tjebbe Oostenbrink |
|
Amsterdam-West (1) - Van ver
Wij bennen van ver vot kommen
Mor redden ons wonderwel.
Minsen noemen ons ok wel
brutoal. Typisch klachten uut
de pervincie. n Stadshaart
wiet wel beter. We pazzen
ons aan. Wij, oksters, bennen
socioale vogels. Eiglieks bennen
wij de suksesstory van e stad.
Noeit holden wij de hand op,
steken altied n poot uut. Wij
bennen de dreum van elke wetholder.
Zwart en wit, en feitlieks hartstikke
kleurriek. Je kennen ons bruken
as logo. Mor wij vergeten
onze ofkomst noeit. Thuus gien
zulverwaark, zulfs gien Noordhörnner
gold, ok al gijt dr genog proat rond.
Wij bennen van ver vot kommen.
(t Gedicht het noajoar 2008 ien Noach's Kat stoan, editie 25)
|
|
Lutje Sprutter (sloapliedje) - Willem Tjebbe Oostenbrink |
|
Lutje sprutter, lutje sprutter
kruup mor ien dien nust.
Lutje sprutter, lutje sprutter
kom nou mor tot rust.
De vogels bennen aal sloapen goan.
Deur de bomen schient de moan.
Lutje sprutter, lutje sprutter
kruup mor ien dien nust.
Lutje sprutter, lutje sprutter
kom nou mor tot rust.
De schoapen leggen aal achter diek.
Ien e sloap is elk en een geliek.
Lutje sprutter, lutje sprutter
kruup mor ien dien nust.
Lutje sprutter, lutje sprutter
kom nou mor tot rust.
© Willem Tjebbe Oostenbrink
(veur de wies van t verske, ken je bellen met e schriever)
|
|
Achter op fiets - Coby Poelman-Duisterwinkel |
|
Achter mien rug
zit mien zeun,
ik fiets met hom
langs de spoorbrug.
Hij reudelt aan één stuk deur
over kikkers, ooievoars,
potjes kikkerdril,
over juf die
n potje kriegt ien april...
ienains is er stil,
vroagt den verwachtingsvol:
"En mamme,
word mamme al n beetje bol?"
Ik, net mien "kikkerproef"
achter de rug...
juich zo'n beetje
noar hom terug:
"Misschien dat ien april
mammes buuk ook groeien wil!"
Met de Nederlandstoalige versie hiervan mog ik de tweede pries ien ontvangst nemen van de Selexyz Scheltema Poëzieprijs Almere 2009.
|
Requiem veur twee bruggen brengt
ok zunder rolstoelen n bult mensen
bij mekoar, op e fiets of wandelnd,
de jazzen over d'aarm, nog warm zat.
De benoale boerenbruloft met e toart
van stro levert n schitternd lied op.
d'Acteurs runnen rond op e iesboan,
Anonymus ien sangen vragt: ‘Kovvie?'
Ik schud mien kop, kiek noar de lu
ien e partytent, veur driekwart volstopt.
t Is ienienen stil, de trouwdag wordt
tot kolle doodgoandag ombatterijd.
De kiekers kommen langzoam ien t èn
as de muzikant de moat slagt op zien
omfloerste trom. Bij t kenoal aanland
is t n verdrietege toestand, veul licht
en madrigoalen, groot orkest, sirenen
die aan e spoorbrug hangen. De plons
ien t kolle wotter van e brudegom dut
zien vrouw vliegen, wij lopen apmoal.
Ik kan niet vliegen! Deurdringend
klinkt de stem van e hoofdrolspeulster
over t kenoalwotter, hangend aan e
kroan. Ik kán niet, toch vliegt ze.
Maank jongelu en oldere kiekers
schuuf ik noar de kunstege loopbrug
die Zuud wiebelnd met Noord verbindt,
aanpeerdjed deur dreunende meziek.
Aan d'overkaant kieken we nijsgiereg
noar de lichtstroalde boodschap die
dudelk moakt dat t doan is, de vuurpiel
knalt as n rood uutroepteken ien e lucht.
|
|
|
|
|
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
|
Pagina 7 van 13 |
Lees, Kiek en Luuster