De störtregen is te keer goan

ien  e veur- en achtertuun.

Enter en twenter wordt mien pad

hinderd deur verwaaide bloemen.

De voeten en boksempiepen bennen

kleddernat ien n stuk of wat

sekonden. n Bamboetak slagt me

ien t gezicht. Noaktslakken

schuven defteg over t stroatje.

n Nije bui komt dichterbij.

Het hooi is haarkt ien saachte swoaden;

De greide leit ien t neie klied

Van donker goen met lichte boanen

Veur tweede jonkheid kwam de tied.

Doar stoapeln heur de wolken boven

Ien t wonnerboarliek blauw verwulf;

Doar weit de wiend ien vrijheid over,

Of was hij hier de keunink sulf!

De voeren soeiken of ze leven;

De woagens bollern hen en weer;

De rieven swoaien, gaffels blinken,

Gezichten glimmen, looid as leer.

Het rukt soo oet op alle landen;

De reuk drift over weg en sloot,

Bij felle sun, - as dampen slupen –

Ien t eerste licht – of t leste rood.

Die reuk, die kleuren, ruumte en luchten,

Woar wij ien leefden, vrij as kiend,

Die trekken mét deur t hiele leven –

Wóar t haart sien wenst… of vrede viendt!

[Jelte Dijkstra, veur t eerst publiceerd ien ‘Nieuwsblad van het Noorden’, 12.8.1938, loater bundeld ien “Noawaark. Gedichten van Jelte Dijkstra”, 2006, bl. 11]

Drie regels uut dit gedicht stoan op t monumentje veur Jelte Dijkstra an ‘Kerkplein 6’ ien Griepskerk.

t Wordt langzoam alles, alles voag;

Men sigt de ploatsen, boomen, -

Een grauwe toren boven t loeg,

Moar eev’n deur t donker komen.

Ien t oosten steit de moan al groot;

De damp drift stoarig noader,

En laans de westerlucht verbliekt

De leste roode oader.

De weide wordt een witte see,

Woar koeien sacht deur snuven,

En uut de stille, wiede vloed

Bugt t reit de brune tuven.

n Harmonikoa singt van hiel ver

Een lied met lange hoalen,…

Doar nemen z’ofscheid van de dag,

Ien d’allerleste stroalen… 

[Jelte Dijkstra, veur t eerst publiceerd ien ‘Maandblad Groningen’, 1918 (bl. 258), loater bundeld ien “Verzoameld waark. Gedichten ien t Westerketiers van Jelte Dijkstra”, 2004, bl. 13]

Nou met een voart de voale doagen duustern

En dumt de greide sunner sieroad leit; -

De bonte bladjes, stram en trillend, fluustern

Van leven, dat noar t Stille Riek toe geit; -

Nou komt de sun met sachte vingers snuustern

Ien alles wat nog deur heur warmte steit;

De boomen stoan, van gold deurlicht, te luustern,

Hoe t eigen blad beneden tikt op t reit.

t Komt ál ien rust. De leste vogels trekken;

Heur swarte vlucht weit suzend op en del; -

Een kraai ropt al de winter, scharp en schel.

En woar de sunnestroalen niet meer rekken, -

Ien schaar de bloaden doalen stil as snei, -

Dwoalt bauwe damp as miemerij veurbij. 

[Jelte Dijkstra, veur t eerst publiceerd ien ‘Maandblad Groningen’, 1918 (bl. 227), loater bundeld ien “Verzoameld waark. Gedichten ien t Westerketiers van Jelte Dijkstra”, 2004, bl. 12]